رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۹

سرودهٔ وحشی بافقی
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

نوروز شد و بنفشه از خاک دمید

بر روی جمیلان چمن نیل کشید

۲

کس را به سخن نمی‌گذارد بلبل

در باغ مگر غنچه به رویش خندید

بازگشت به سروده‌های وحشی بافقی