رباعی شمارهٔ ۳۷

این شعر نشان‌دهنده شور و عشق عمیق به معشوق است. شاعر بر این باور است که کسی که در مسیر عشق گام برمی‌دارد و با احترام به آن می‌نگرد، خوشبخت و شایسته است. او دوست دارد که تنها چشمش به سوی معشوق باشد و دلش در انتظار دیدار یار بماند.