رباعی شمارهٔ ۳۳

شاعر در این ابیات از عشق و اشتیاق خود برای رفتن به کوی معشوق می‌گوید. او می‌خواهد از آنجا برود، اما با وجود تلاش بسیار، نمی‌تواند پا از جای خود بردارد. این بی‌پناهی و وابستگی او به مکان زیبای معشوق باعث می‌شود که هرگز نتواند به جایی دیگر برود.