رباعی شمارهٔ ۳۰

این شعر به بیان احساسات عمیق و دردناک مجنون پرداخته و نشان‌دهنده حال و روز اوست. او به تنهایی و دلتنگی خود اشاره می‌کند و حالش را با کربلا که نماد غم و مصیبت است، مقایسه می‌کند. همچنین، جغدی که به خانه او می‌آید نماد غم و ویرانی است که در زندگی‌اش جاری شده و خانه‌اش را به ویرانه‌ای تبدیل کرده است.