رباعی شمارهٔ ۲۹

این بیت به گروهی اشاره دارد که از منطق و تفکرات شاعر بی‌خبرند و نمی‌توانند زیبایی‌های آثار او را درک کنند. شاعر خود را به زاغی تشبیه می‌کند که به هنگام آواز خواندن، مورد توجه و شهرت قرار گرفته، در حالی که دیگر پرندگان خوش‌صدا هستند و آن‌ها در دنیای دیگری وجود دارند. در واقع، این ابیات به نیاز به درک عمیق‌تر هنر و شعر اشاره دارد.