آنان که به کویی نگران میگردند
پیوسته مرا به قصد جان می گردند
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر به افرادی اشاره میکند که در پی او و در جستجویش هستند. او از حسادت و رشک به طبیعت سخن میگوید و این احساس را بیان میکند که چرا دیگران به محبوبش توجه دارند و به او نمیپردازند. شاعر از این وضعیت ناراضی است و این مسأله او را آزار میدهد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از رشک نبات میدهم جان که چرا
گرد سر هم نام فلان میگردند