رباعی شمارهٔ ۲۵

در این بیت شاعر از خداوند می‌خواهد که زمان و روزگارش دلنواز و خوشایند باشد. او آرزو دارد که دوران زندگی‌اش پربرکت و مؤثر باشد و همچنین به زیبایی و روشنی چهره‌اش اشاره می‌کند که همچون آسمان و ماه است، به طوری که خود خورشید به جای طبل نواخته شود.