رباعی شمارهٔ ۲۰

این شعر به حال و هوای یک فرد سرگشته و عاشق اشاره دارد که همواره تمایل به می‌نوشی و نوشیدن دارد. او به قدری درگیر لذت از باده است که ذهنش به جز می‌نوشی چیز دیگری را در نظر ندارد و همواره در حال پر کردن کدو (ظرف نوشیدنی) از شراب ناب است. به طور کلی، شاعر به وابستگی و اشتیاق او به باده و زندگی بی‌خیالی اشاره می‌کند.