رباعی شمارهٔ ۱۷

در این شعر، شاعر به عظمتی که شاه دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که جهان باید تحت سیطره و حاکمیت او باشد. فضا و آفاق پر از خیمه‌هایی هستند که نماد قدرت و عظمت اوست، و حتا خیمه‌ای که بدون ستون است، به خاطر وجود مقام او پایدار و استوار باقی مانده است. در کل، این اشعار نشان‌دهنده‌ی شکوه و اهمیت سلطنت و جایگاه شاه در جهان هستند.