رباعی شمارهٔ ۱۱

شاعر در این شعر به شوخی و عدم توجه به زیبایی و نور اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر ما زیبایی و نور را نادیده بگیریم، دچار بدحالی خواهیم شد. وقتی که شمع روشنایی (یعنی زیبایی) از نظر پنهان می‌شود، چشم‌ها از نور خالی می‌شوند و احساس فقدان می‌کنند.