آن سرو که جایش دل غم پرور ماست
جان در غم بالاش گرفتار بلاست
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به دوستی یا معشوقی اشاره میکند که جای او در دلش حسرت و غم وجود دارد. او از دوری این محبوب غمگین و بیمار است و از طریق علامتهای ظاهری درد جانش را به تصویر میکشد. این احساسات عمیق و فقدان به خوبی در سطرهای شعر بیان شده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از دوری او به ناخن محرومی
سد چاک زدیم سینه جایش پیداست