رباعی شمارهٔ ۵

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های آفرینش و نظم جهان اشاره می‌کند. او بر این نکته تاکید دارد که چگونه سمبل‌های آسمانی، از جمله سیارات و ستارگان، در خدمت نظم و امنیت آسمانی و سرای الهی قرار دارند. آسمان مانند یک چادر بزرگ است که ستارگان به عنوان میخ‌های آن عمل می‌کنند و کهکشان‌ها به عنوان طناب‌هایی که این خیمه را نگه می‌دارند. شاعر با این تصاویر، عظمت خلقت و هماهنگی بین عناصر آن را به تصویر می‌کشد.