شمارهٔ ۲۱ - استر بی‌علف

در این شعر، شاعر به خداوند خطاب می‌کند و از تمنای خود برای دستیابی به چیزی می‌گوید. او به زیبایی و شگفتگی آهو اشاره می‌کند و دریغش از یک مشت علف را بیان می‌کند که نسبت به آن انتظار دارد. به نوعی، شاعر احساس کمبود و حسرتی نسبت به چیزهایی را دارد که شاید بتواند به‌دست آورد. در نهایت، او امید دارد که با ارتباطی که با خداوند دارد، بتواند به آنچه می‌خواهد دست یابد.