شمارهٔ ۱۹ - مطبخ خواجه

در این اشعار، شاعر به توصیف کسی می‌پردازد که به خاطر طعم و کیفیت غذاهایش مشهور است. او می‌گوید که هیچ‌گاه بویی از غذاهایش به مشام نرسیده و حتی اگر بخواهد، هیچ‌گاه نمی‌تواند آشپزخانه‌اش را به اندازه‌ای شلوغ و دودی کند که نشان‌دهنده فعالیت زیاد باشد. در واقع، مهارت‌های آشپزی او به قدری بالا است که همیشه غذاهایش بی‌نقص و خوشمزه‌اند، بدون اینکه نشانه‌ای از آشفتگی در آشپزخانه‌اش وجود داشته باشد.