شمارهٔ ۹ - ستور فقیر

در این شعر، گویا شاعر به شب‌های بی‌کاهی و تیره‌ای اشاره دارد که در آن، هیچ چیز جز کمک و همراهی دیگران برایش اهمیت ندارد. او در طول شب تا صبح به یاد کاه است و توجهی به مسیر کهکشان ندارد. در واقع، این شعر احساس تنهایی و ضرورت همراهی را به تصویر می‌کشد.