قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ - قصیده

برداشت: ای آسمان، چرا این قدر ظلم و ستم تو را می‌بینم؟ من خودم در درونم رنج می‌برم، پس چرا قلبم را به دل خودم رها نمی‌کنی؟

برداشت: ما را به خاطر ظلم‌هایت به اندازه‌ای آسیب زده‌ای که اشک‌هایمان مانند دود بر روی ما نشسته است، اما ما این بلا را بر تو نمی‌آوریم، پس خودت کمی شرم کن و به خودت بیا.

برداشت: از آنجا که هدف جفاگر این است که خون مرا بریزد، از دنیا فاصله می‌گیرم و ای کاش تو نیز دستت را از من کوتاه کنی.

برداشت: هر بار که نقشه‌ای برای رسیدن به هدفی ترسیم کردم، نتیجه‌اش بر خلاف میل من شد. حالا می‌پرسم که چه نیازی به سرزنش کردن کسی است وقتی که خودم در قمار زندگی باخت کرده‌ام؟

برداشت: سما ممارست و برنامه‌ریزی نمی‌تواند برآورده کنندهٔ خواسته‌ها باشد و نمی‌توان با تلاش و تدبیر بر شرایطی که خارج از ارادهٔ ماست، تسلط پیدا کرد.

برداشت: دیگر از من دربارهٔ غم و اندوهم نپرس، چراکه آنچه را که محاسبه‌پذیر نیست، نمی‌توان شمارش کرد.

برداشت: اگر آسمان بتواند زخمی را درمان کند، کافی نیست؛ زیرا این سینه به اندازه‌ای در برابر دردها مقاوم است که همچون الماس درخشان و محکم، چاره‌ای برای آن وجود ندارد.

برداشت: در برابر مشکلات و دردهای زندگی بارها ضربه خورده‌ام، اما هنوز شانس من به حالت خوابیده باقی مانده و بیدار نمی‌شود.

برداشت: چند وقت دیگر را باید با اندوه و غم سپری کنم؟ چند بار باید در کوچهٔ ناراحتی آرامش بگیرم؟

برداشت: به سمت درگاه کسی می‌روم که زمان را در اختیار دارد و در حالی که فریاد می‌زنم، دوری راه را تحمل می‌کنم.

برداشت: آصف، شخصیت معروفی است که در زمان خود مقام بالایی داشته و زیر سایه‌ی محبت شاه سلیمان آثار و نشانه‌های بزرگی از خود به جا گذاشته است.

برداشت: چرخ زندگی در نظر او فقط یک تکه مس است که در این دنیای فانی به خاطر عشق و محبت، در زیر لایه‌ای از زنگ و کهنگی پنهان شده است.

برداشت: شخصی که مانند گل، به محبت و دوستی او شاداب و خندان نیست، در واقع دردرون خود، زیبایی و شادابی پنهانی دارد که پشت لایه‌ای از غم و نارسایی پنهان شده است.

برداشت: کسی که مانند گل به خاطر عشق و محبت او شاداب نیست، همیشه درگیر و مشغول گل‌ها و سبزه‌هاست.

برداشت: اگرچه در انتهای این جام سبز رنگ زهر وجود دارد، اما همانند آن، بر روی سر این داغ، گلنار به عنوان نشانه‌ای از خون قرار دارد.

برداشت: سوار خوب تو به حدی از زمین بلند می‌شود که حتی درختانی که در آسمان هستند را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد و به اوضاع و احوال فکر می‌کند.

برداشت: رشک و حسادت نسبت به احسان و خوبی‌های تو در دل دریا باعث شده است که در آن آتش بزند؛ همانطور که دود دل دریا به بخار تبدیل می‌شود.

برداشت: در هر نقطه‌ای که نگاه می‌کنم، حبابی از آب بیرون نمی‌زند. به همین دلیل، چشمانم به راه‌هایی که نعمت‌های تو در آن‌ها جاری است دوخته شده‌اند.

برداشت: اگر دشمن بداندیش تو بداند که کمان (نیرو و قدرت) را در یک سمت قرار دارد، نمی‌فهمد که چرا تیر (حمله) دو سو را نشانه می‌گیرد و از سختی می‌کشد.