شمارهٔ ۳۹۷

برداشت: ای پرندهٔ صبح، حسرت باغ را به دل دار، چرا که این ناله‌ای که می‌زنی به اندازهٔ اندوهی است که در دل خود داری.

برداشت: ای آن که در بیابان خشک و بی‌آب زندگی می‌کنی، این درد سینه را به یاد آور که در آرزوی چشمهٔ حیات هستی، تو نیز این را داری.

برداشت: ای پای جستجو، چرا اینقدر خونین و زخمی هستی؟ از زخم‌های عمیق و سختی که در بیابان‌ها متحمل شدی، چه چیزی به دست آورده‌ای؟

برداشت: ای گیاه زرد، امید تو پژمرده شده است. امیدی که باید از چشمه زندگی گرفته باشی، اکنون در تو وجود ندارد.

برداشت: ای شعلهٔ درخشان، این جان پرشور و پرحرارت به خاطر تأثیر جنبش دامن توست که به این حالت درآمده است.

برداشت: ما خود خوب می‌دانیم که از چه چیزی رنج می‌کشیم، اما این ناله‌ تو به خاطر تیزی و زیبایی چشمانت است که ما را آزار می‌دهد.

برداشت: سخنان تو به قدری دل‌نشین و سوزان است که انسان را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. این احساس گرمی و شوق درون تو، نشانه‌ای از عواطف پنهانی‌ات است.