شمارهٔ ۳۹۴

برداشت: به خاطر دیگران مرا خوار و بی‌ارزش می‌کنی، من چه گناهی دارم که این‌گونه به من بی‌اعتنایی می‌کنی؟

برداشت: اگر بگویم آنچه در گذشته بر من روا داشته‌ای، باعث خودپسندی تو شده، ممکن است با شنیدن آن، گریه برای حال و روز من کنی.

برداشت: اگر به مهمانیت نمی‌آیم، به خاطر خجالت است، چون هر لحظه در جمعی مرا شرمنده می‌سازی.

برداشت: اگر از حال و روز من آگاه شوی، بی‌اراده به گریه می‌افتی، ای کسی که مانع می‌شوی از این که بی‌اختیار بگریم.

برداشت: تو گفته‌ای که به فکر حل مشکلات من هستی، اما وای بر من! کار از دست رفته و دیگر حتی تدبیر تو نمی‌تواند به من کمکی کند.