شمارهٔ ۳۹۱

برداشت: من از روی عشق و ارادت به تو، به خاک می‌افتم و به احترام تو سر به زمین می‌سایم. این اعمال من نشان‌دهندهٔ اهمیت و ارزش تو در زندگی‌ام است.

برداشت: زمانی که انسان از سجده بیرون می‌آید و سرش را بالا می‌گیرد، به آسمان نگریسته و هر کسی که بر خاک درگاه تو سجده کرده، برایش ارزش و احترام قائل است.

برداشت: من به اندازه‌ای آرزو دارم که در برابر چهره‌ات سجده کنم که در تمام وسعت زمین جا ندارد.

برداشت: من دیرتر متوجه شدم که باید به تو احترام بگذارم، زیرا قبلاً بیشتر به دنبال جهان و مسائل مادی بوده‌ام.

برداشت: خدای را شکر که به جایی رسیدم که می‌توانم زیبایی‌های وصال را ببینم. من با پیوستن به درگاه تو، توانایی دیدن این جمال را پیدا کردم.

برداشت: به دوستانم بگو که چشم من احترام خاصی دارد و برای خدمت و کمک به من آمده‌اند.

برداشت: می‌خواهم که نگاه تو بر من باشد، نگاهی ویژه و خاص که مانند نگاه دیگران نباشد، بلکه تنها برای من باشد.

برداشت: اگر بخواهم به ابدیت و جاودانگی برسم، روی کمان ابروی تو تکیه می‌کنم، زیرا او هیچ افتخاری غیر از نگاه تو ندارد.

برداشت: من مانند یک پرنده وحشی هستم که در کنار آینهٔ خوشبختی خود، همیشه از نعمت‌های تو شکرگزاری می‌کنم.