شمارهٔ ۳۸۷

برداشت: من در دوردست نشسته‌ام و به زیبایی‌های گلستان می‌نگرم، و کسی در باغ به خاطر نسیمی که وزیده خوشحال و راضی شده است.

برداشت: در اینجا، فردی به دیدار محبوبش چشم دوخته و از نعمت این دیدار خوشحال است، اما از طرفی دلشکسته و نگران است، زیرا دستش به هیچ‌چیز نمی‌رسد و به نوعی در وضعیت انتظار گرفتار شده است. او مهمان کسی است که نمی‌تواند به راحتی به او دست یابد و احساس بی‌تابی می‌کند.

برداشت: این جمله بیان می‌کند که بهتر است سر تسلیم را به زیر بار مشکلات ببری، چون در نهایت خود را تسلیم کن، تا اینکه به کسی وابسته باشی که از تو دور است و حرکتی نمی‌کند. به عبارت دیگر، به خودت تکیه کن و به سختی‌ها مقاوم باش.

برداشت: دو گروه از انسان‌ها، یعنی پادشاهان و نیکوکاران، واقعا شگفت‌آورند چرا که هیچ‌کدام از آن‌ها به کسی وابسته نیستند و تحت فرمان هیچ‌کس قرار ندارند.

برداشت: وحشی از دوری تو جان سپرد، اما تو خودت زندگی را به دیگران می‌بخشی و عمر و جان آنها را زنده نگه می‌داری.