شمارهٔ ۳۸۶

در این شعر، شاعر به شخصی اشاره می‌کند که با رفتنش، آتش حسرت و ناراحتی را در دل دیگران روشن کرده است. او بدون وداع و خداحافظی سفر کرده و این باعث درد و رنج یارانش شده است. شاعر از این می‌پرسد که این روش جدایی را از که آموخته است، چرا که اگر از دوستان بدی دیده، چرا آن‌ها را ترک کرده است. او همچنین به دل خود می‌گوید که چطور صبر را از کجا آموخته، در حالی که بی‌وجود آن شخص، صبر دشوار است. در نهایت، شاعر به شدت از عذاب و سوختگی وجودش سخن می‌گوید، به گونه‌ای که آتش دلش خانمان دیگران را نیز می‌سوزاند.