شمارهٔ ۳۸۳

برداشت: اگر من راه ادب را بپیمایم، تو چه خواهی کرد؟ و اگر به دنبال دلیرانه‌ای‌ها بروم، تو چه کار می‌کنی؟

برداشت: اگر من به دل خود احساسی از عشق نداشته باشم، چطور می‌توانم جلوی تیرهای زهرآلود آن نگاه فریبنده و خشمگین را بگیرم؟

برداشت: بگذار فرض کنیم که نمی‌توان به خاطر زیبایی او، از زیبایی‌اش خواسته‌ای کرد. اما وقتی چشمان نیازمند در جستجوی او هستند، چه انتظاری می‌توان داشت؟

برداشت: با نگاهی playful و بازیگوشانه به تو نگاه کردم و تو با آن لبخند پنهانی چه کار می‌خواهی کنی؟

برداشت: اگر تو به علت بی‌دلیل به چنگال عذاب گرفتار شده‌ای، وقتی در روز قیامت پرسشی درباره‌ی علت این گرفتاریت شود، چه پاسخی خواهی داد؟

برداشت: اگر ناتوانی و نیاز من در روز هیچ تأثیری نداشته باشد، تأثیر اشک‌های شبانه دل را چگونه می‌خواهی توجیه کنی؟

برداشت: وحشی، من کسی را به دام انداختم که تو به خاطر شرمندگی از ادعای خود، زبانت را از شعر قطع کردی. حالا چه معنایی می‌توانی از لقب‌ات داشته باشی؟