شمارهٔ ۳۸۲

برداشت: به دلیل فشار و سنگینی غم، جسمی که به شدت آسیب دیده و فرسوده شده، دیگر توانایی تحمل بیشتر این بار را ندارد و باید به آن استراحت داد.

برداشت: در این شعر، گوینده از حالتی شکایت دارد که مانند ناله‌ای از نی و گریه‌ای در دلش وجود دارد. او از خداوند می‌خواهد که این وضعیت را برایش مقدر نکند، زیرا آسودگی و آرامش در زندگی‌اش در این شرایط ممکن نیست.

برداشت: گفتی که به عشق دیگری وابسته‌ای، اما این ادعا را نکن، هرگز! عشق من هیچ‌گونه آلودگی ندارد.

برداشت: سوار تندرو رفت و تنها این سگ دنباله‌رو باقی ماند. ای پای طلب، زودتر حرکت کن، کاش به بی‌هدفی نیفتی.