شمارهٔ ۳۵۰

برداشت: هرگز نبوده که از تو دل‌شکسته باشم و اکنون در تعجبم از خودم که چگونه اینقدر به تو دلخوش کرده‌ام.

برداشت: من آرزو دارم کسی همچون تو، با زیبایی‌ات، باقی‌مانده‌ی این بار سنگینی که از تو به دوش دارم را به من بچشاند.

برداشت: این میوه که به زهر آلوده است، لب و دندان کودک جوانی است که من به خاطر تو تربیت کرده‌ام.

برداشت: درد و رنج من همچون دیواری از خون شده و غم عمیق در دل من نشسته است. من از تو به اندازهٔ یک گل پژمرده، خشک و بی‌روح هستم.

برداشت: اگر عمری باقی باشد، همچون یک وحشی برای تو جانم را فدای تو می‌کنم؛ چون به نزدیکی لب‌های تو رسیده‌ام.