شمارهٔ ۳۴۵

برداشت: از دیار تو رخت بربستم، لطفی کن و نگاهی به من بینداز. اگر خطایی از من سر زده، با یک لبخند عذر من را بپذیر.

برداشت: زندگی پر از آوارگی و سرگردانی است و در دل حسرت وداعی را می‌پرورانم. به من نگاهی بینداز که این احساسات را در چشمانم ببینی.

برداشت: در کوی محبوبش که من به عنوان نگهبان کعبه مشغول خدمت بودم، خداوندا، اگر بی‌دلیل بخواهم بروم، سنگ سیاهی در دلم بگذار.

برداشت: ای عشق، مرا با جادوهای خود فرا بخوان و آن جادو را بر من بدم، تا به من بال و پری بدهی و مانند پرنده‌ای، مرا به پرواز درآوری.

برداشت: ای بخت من، مرا به کنعان نبر، زیرا من یوسف را نمی‌خواهم. مرا به جایی ببر که در آن مسیر، هم زندان هست و هم چاه.

برداشت: از دور دست و با سرعت در حال فرار از دشمنانم هستم. نزدیک او نرو، ای وحشی! احتیاط کن که تیر آتشین من به تو آسیب نرساند.