شمارهٔ ۳۴۱

برداشت: چنین که زمان به سرعت می‌گذرد، خوش‌قدم من، کی خواهد توانست به پاس سلام من توجهی کند؟

برداشت: به او گفتم از لب‌های شیرینش داستانی بگوید، اما او فقط قصه‌ای تلخ را برایم تعریف کرد.

برداشت: اگر آن شمع از تیرگی دل من آگاه بود، به چه دلیل شعله‌ور شد؟ وقتی نام من را شنید، سوختن را آغاز کرد.

برداشت: هرگز نتوانستم از لبان او بوسه‌ای بگیرم، چرا که آن لب‌های شیرین هرگز به کام من نیامدند.

برداشت: غزالی که به من نزدیک بود و در دلم جا داشت، هرگز به آرامش و تسکین نرسید و همچنان وحشی باقی ماند.