شمارهٔ ۲۹۲

در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی خود به معشوق صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که مانند پرندهای اسیر است و نگران است که عاشقش به او بی‌توجهی کند و او را از یاد ببرد. شاعر خواهان غیبت از نظر محبوبش است، حتی اگر این باعث درد و رنج بیشترش شود. او از این می‌ترسد که دریاچه فراموشی، خاطرات و احساساتش را از یاد ببرد. در پایان، شاعر می‌گوید که جانش به وداع تن می‌زند و حالا که جدا شده، محبوبش باید در ادامه‌ راهش بماند.