شمارهٔ ۲۸۴

برداشت: ما به خاطر غم تو، خود را نفروخته‌ایم و حالا که از آن حال خارج شده‌ایم، آن خطی که به نشانه خدمتگذاری برایت گذاشته بودیم را نیز پاره کردیم.

برداشت: ما هیچ چیز جز خارهای ملامت در دست نداریم، چرا که از دامن گل، به خاطر وصال، هیچ چیزی را نچیدیم.

برداشت: این مسیر، مسیر درستی نیست؛ ای دل، از این راه برگرد. دیدی در این یکی دو یا سه مرحله چقدر رنج کشیدیم؟

برداشت: ما مانند یک سگ ولگرد دیوانه‌وار و بی‌هدف می‌دویدیم و تمام تلاش‌مان بی‌فایده بود.

برداشت: ای وحشی! برای کسی که با فریب و نیرنگ دیگران را می‌کشی، راه را رها کن. ما دیگر افرادی نیستیم که به سادگی به فریب تو بیفتیم.