شمارهٔ ۲۷۸

برداشت: ای کاش روزی فرا برسد که دیگر در نظر محبوبم بی‌ارزش نشوم. چرا که اگر از نظر محبوب بیفتم، از اعتبار و ارزش خود نیز ساقط می‌شوم.

برداشت: شراب محبت را در جام می‌ریزی و نگرانم که زود تمام شود و من در حالت گیجی و مستی بیفتم.

برداشت: به مجلس می‌روم با دل‌سرد و نگران. ای عشق، بر من بوز و فریب ده تا بتوانم به خواسته‌های محبوبم برسم.

برداشت: از برکت عشق، بر شرایط دنیا با لبخند نگاه کردم و گمان نمی‌کنم که روزی به دست تقدیر بیفتم.

برداشت: من در میانه‌ی راهت چنان دچار ظلم و بی‌عدالتی‌ام که چقدر به من توجه کنی، من بر یک سمت زمین می‌افتم.

برداشت: من حالتی عجیب و پرشور از عشق دارم و از این می‌ترسم که حرفی بزنم مانند منصور، و نتیجه‌اش این شود که به خاطر آن حرف به دار آویخته شوم.

برداشت: یک روز سواری از راه رسید و وقت آن فرا رسید، وحشی! که او به دشت تاخته و من در راه انتظارش نشسته‌ام.