شمارهٔ ۲۷۰

برداشت: عشق ما نور و روشنی ندارد، ما مانند چراغی خاموش هستیم. لطفاً در زمان دیگر که حال ما بهتر است، ما را گرم کن، زیرا اکنون دچار افسردگی و ناامیدی هستیم.

برداشت: اگر تو تمامی درمان‌ها و تسکین‌ها باشی، باز هم برای ما فایده‌ای نداری، زیرا ما از تو فقط رنج و درد کشیده‌ایم و جز آزار چیزی دریافت نکرده‌ایم.

برداشت: وقتی وجودم بی‌پروا و بدون لباس خالی است، چطور می‌توانم این حس افسردگی و درد را که در دل دارم پنهان کنم؟ ما از حسرت و آرزوهایمان به شدت رنج می‌بریم و این درد را در دل خود فشرده‌ایم.

برداشت: به او نیرنگ‌های ما تأثیری ندارد، حتی اگر به ظاهر کارهای عجیبی انجام داده باشیم.

برداشت: اگر آن چشمان زیبا تو را به خود فراخوانند، نادیده بگیر، چرا که این فقط فریبی است که ما صد بار دیگر نیز به آن مبتلا شده‌ایم.