شمارهٔ ۲۴۷

برداشت: این بیت به بیان احساسات عمیق و رنجی می‌پردازد که شخص بر اثر ظلم و بی‌عدالتی تجربه کرده است. شاعر به وضوح احساس شکست و ناامیدی خود را بیان می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که او به راحتی می‌تواند از اطراف خود، از جمله دیگران و حتی احساسات خود، فاصله بگیرد و از آن‌ها دور شود، چرا که عذاب و درد، او را به این سمت می‌کشاند. درواقع، وجود ظلم و بی‌عدالتی، احساس تنهایی و ضعف را تشدید می‌کند.

برداشت: اندوه جدایی بر من سنگینی می‌کند و من دیگر قادر به تحمل این بار نیستم. بارها این را گفته‌ام.

برداشت: به تو گفتم که از دل من بگذری و آزرده نشوی. جان من، از تو خواستم که از لطف خود خطای من را نادیده بگیری.

برداشت: از چه دردی شکایت کنم؟ دل من به خاطر غمت به تنگ آمده و سینه‌ام مانند دل یک پرنده‌ی غمگین است و درونم مانند سینه‌ای که زخم خورده، درد دارد.

برداشت: وحشی، در این دنیا که بدون غم و درد به خوشی نمی‌توان پرداخت، اگر آرزوی خوشگذرانی داری، از زخم و درد نیش ناله نکن.