شمارهٔ ۲۴۶

در این شعر، شاعر به تضاد بین وضعیت خود و دیگران اشاره می‌کند. او می‌گوید که در زندگی، حسرت و غم را تجربه می‌کند و در تنهایی و دردهایش دست و پنجه نرم می‌کند، در حالی که دیگران در خوشی و شادی به سر می‌برند. شاعر از بی‌توجهی دیگران به درد و رنج خود ناراحت است و نمی‌خواهد که کسی برای دور کردن او زحمت بکشد، زیرا خودش با رنجش کنار آمده است. در پایان، با اشاره به حس خجالت و ناراحتی، نشان می‌دهد که حتی در مواجهه با سختی‌ها و سرزنش‌ها، به نوعی تسلیم و خجالت می‌کشد.