شمارهٔ ۲۴۰

برداشت: تو ما را رها کردی، حالا برابری با دیگران، در حالی که ما دیگر یاری نداریم. با هر کسی که می‌خواهی دوست باش، چون در کنار ما نیستی.

برداشت: از شراب زیبایی و لذت‌های زندگی با رقبا و دشمنان خود نمی‌توانی استفاده کنی، زیرا آن‌ها رقبای بدی هستند. به تو هشدار می‌دهم که حواست را جمع کن.

برداشت: آن کسی که ما هیچ بهره‌ای از وصالش نداشتیم، از درخت وصل او، غیر از بی‌نصیب بودن نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم.

برداشت: با اینکه می‌دانم تحمل کردن سخت است، به خاطر دوستم چند روزی صبر می‌کنم، هرچند این کار دشوار باشد.

برداشت: من برای دیدن او که نیست، صبر خواهم کرد، حتی اگر این دل‌تنگی من را به مرگ بکشاند.