شمارهٔ ۲۳۹

برداشت: اگر بدن از عزیزان دور باشد، چه لازم است که این فاصله را حس کنی. نگاهت به وصل و پیوند است، اما پاهایت باید از مهمانی دوری کنند و خود را کنار بکشند.

برداشت: هرگاه به کسی که دلخواهت است توجه کنی، حتی اگر از تو دور باشد، این کار به نظر آسان می‌آید. پس باید به این توجه داشته باشی که مقصود و هدف خود را در نظر بگیری.

برداشت: نگاهی مهربان از چشمان تو کافی است تا ما را شاد کند. اگر کسی این زیبایی را نبیند، باید نابینا باشد.

برداشت: این مجلس مخصوص عاشقان است و با حکمت ساقی، همگان را به نوشیدن باده دعوت می‌کند. در اینجا، همگان می‌توانند حالاتی از سرخوشی و سرمستی را تجربه کنند.

برداشت: محبت و مهربانی تو با دیگران و دشمنی‌ات با ما چه تفاوتی دارد؟ با همه که یکسانی، چرا به یک رویه رفتار نمی‌کنی؟

برداشت: بی‌محبتی و بی‌لطفی باعث می‌شود که پایه‌های زندگی‌ام خراب شود. پس خانه‌ام یا باید کاملاً ویران باشد یا به خوبی آباد و پر رونق.

برداشت: کار ما و وحشی‌ها پیش تیغ تو هیچ فرقی ندارد؛ حتی اگر دلت بی‌رحم باشد و قدرت ستمگری‌ات زیاد، هیچ تأثیری بر این حقیقت ندارد.