شمارهٔ ۲۲۵

برداشت: ای ناصح فرزانه، حرمت و اعتبار خود را حفظ کن و از زبان من دیوانه، خود را دور نگه‌دار.

برداشت: در عالم وجود، تنها جایی که شایسته‌ی معشوق است، چشم من است. بنابراین، ای نصحیت کننده بی خبر از عشق، جایگاه محترمانه معشوقم را محفوظ بدار.

برداشت: ای زاهد، چرا این همه بار بر دوش خود می‌کشی؟ سبوی مرا بگیر و با نگاهی رندانه نگه‌دار.

برداشت: هر چیزی که جز نوشیدنی است، برو و دورش کن و فقط همین شیشه و پیمانه را در دست نگه‌دار.

برداشت: پروانه به خاطر تو جان خود را در آتش می‌زند، ای شمع! تو نیز حرمت و ارزش پروانه را حفظ کن.

برداشت: آن موهای پیچ و تاب‌دار را با شانه مرتب نکن، چون این زنجیر دل ماست، پس این رشته را به هم نزن و به آرامی نگه‌دار.

برداشت: از حرم رفتن وحشی را در پیش پای دوست ببین و راه برو. تو، ای حاجی، به خانه‌ات برو و به خشت و گل آن توجه کن.