شمارهٔ ۲۱۹

شاعر در این شعر از عمق درد و غم خود سخن می‌گوید. او از دیگران می‌خواهد که لحظه‌ای از غم و محنتش غافل نشوند و در عذاب‌هایش شریک شوند. او به یارانش می‌گوید حتی اگر می‌خواهند در می‌ناچگی و خوش‌گذرانان حاضر شوند، اجازه بدهند که او در دل‌تنگی خود بماند. شاعر به یاد روزی می‌افتد که عشقش را از دست داده و از دیگران می‌خواهد که در این فراق، او را تنها نگذارند و در کنار زخم‌هایش بمانند. او در نهایت، از آن‌ها می‌خواهد که به حالت پریشان و سر در گمِ او توجه کنند و برایش آرامش بیاورند.