شمارهٔ ۲۰۷

برداشت: در دل انسان تنها عشق و یاد یار جا دارد و هیچ چیز دیگری به جز آن نمی‌تواند در این دل بگنجد. خیال و تصویر چهره او نیز نمی‌تواند در دل غریبه‌ها و دیگران جایی داشته باشد.

برداشت: راز عشق من با او فراتر از کلمات و صداهاست. عشق من حالت و احساسی عمیق دارد که در گفتار نمی‌گنجد و نمی‌توان آن را با الفاظ توضیح داد.

برداشت: من و دلتنگی از عشق او هرگز، هرگز! مگر می‌شود دل پر از محبت باشد و همچنان آزار ببیند؟

برداشت: به نظر می‌رسد که خوشبختی و شانس من به اندازه‌ای است که نمی‌تواند در ظرف کوچکی جا بگیرد، حتی اگر ساقی بهترین شراب را برایم بیاورد.

برداشت: کجا می‌توان مرهمی برای دل دردکشیده و بی‌قرار یافت، جز حسرتی در دل آن که از تو رنجیده و پریشان شده است؟ چه چیزی می‌تواند در این دل جا بگیرد؟