غزلیات

شمارهٔ ۲۰۴

سرودهٔ وحشی بافقی
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

ما را دو روزه دوری دیدار می‌کشد

زهریست این که اندک و بسیار می‌کشد

۲

عمرت دراز باد که ما را فراق تو

خوش می‌برد به زاری و خوش زار می‌کشد

۳

مجروح را جراحت و بیمار را مرض

عشاق را مفارقت یار می‌کشد

۴

آنجا که حسن دست به تیغ کرشمه برد

اول جفا کشان وفادار می‌کشد

۵

وحشی چنین کشنده بلایی که هجر اوست

ما را هزار بار نه یک بار می‌کشد

بازگشت به سروده‌های وحشی بافقی