چرا خود را کسی در دام سد بی نسبت اندازد
رود با یک جهان نا اهل طرح صحبت اندازد
این شعر درباره احتیاط در انتخاب صحبت و دوستان است. شاعر به این نکته اشاره میکند که نباید خود را در جمع افرادی قرار داد که ارزش و احترامی ندارند، زیرا این کار ممکن است به ضرر انسان تمام شود. او همچنین به اهمیت حفظ شخصیت و ویژگیهای فردی اشاره میکند و میگوید که ارتباط با افراد نامناسب میتواند باعث کاهش ارزش انسان شود. در نهایت، شاعر تأکید میکند که زمان مناسب برای گفتگو و بیان احساسات باید مورد توجه قرار گیرد و نباید در مواقع نامناسب وارد بحث شد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
چرا خود را کسی در دام سد بی نسبت اندازد
رود با یک جهان نا اهل طرح صحبت اندازد
حذر از صحبت اوباش اگر خود یک نفس باشد
که گر خود پادشاهی کثرت اندر حرمت اندازد
نگه دار آب و رنگ خویش ای یاقوت پر قیمت
که بی آبی و بی رنگی خلل در قیمت اندازد
چو باشد باده در خم تلخی و حالی دگر دارد
تصرف کردن بادیش از کیفیت اندازد
خلاف عقل باشد می نخورده جامه آلود
برد خود را کسی در شاهراه تهمت اندازد
تو و مارا وداع حسن و عشق اولاست کاین صحبت
نه تنها حسن را ، سد عشق را از حالت اندازد
مجال گفت و گو تنگ است ، گو وحشی زبان در کش
همان به کاین نصیحتها به وقت فرصت اندازد