شمارهٔ ۱۹۹

برداشت: در از کار بسته ما، عقدهٔ ناراحتی و محرومیت وجود دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را باز کند. تنها کلید و قفلی که می‌تواند این زندان را بگشاید، خود ما هستیم.

برداشت: اگر به جایی بروم که در آن گلهای زیبا و خوشبو وجود داشته باشد، غم و حسادت در دل من می‌افتد. در بین این زیبایی‌ها، شخصی بی‌ارزش و کم‌مقدار مانند من چه جایگاهی دارد؟ در چنین فضایی، کسی باید پیدا شود که بتواند روی من را ببیند.

برداشت: هرگاه چیزی را ببینم که برایم خوشایند نیست، چنان احساساتی در من ایجاد می‌شود که اگر اشک‌هایم سرازیر نشوند، نمی‌توانم آن را تحمل کنم.

برداشت: دل من پر از غم و فشار است و نمی‌دانم این درد و اندوهی که در ذهنم دارم را چگونه بروز دهم و این گره‌های پنهان را چه کسی می‌تواند باز کند؟

برداشت: دوستی که به شدت ترسناک است و ارتباطی که پر از دلهره و دشمنی است، واقعاً گنجی باارزش است. ولی این گنج تنها زمانی به دست می‌آید که کسی بتواند این رمز و راز را بشکند.

برداشت: نگو ای وحشی که در امید ما باز خواهد شد، زیرا در نهایت خداست که این در را خواهد گشود. ای نادان، در واقع خودت نمی‌دانی که چه کسی در را خواهد گشود.