شمارهٔ ۱۹۶

برداشت: کسی که از دور به ابروان کسی نگاه می‌کند، سرشار از حسرت می‌شود و به سوی او خیره می‌شود.

برداشت: به خودم هم شرم می‌آید که تا کی کسی باید نشسته باشد و از دور به من نگاه کند.

برداشت: من به قدری مغرور نیستم که از دل کسی خنجر بکشم، زیرا اگر این کار را کنم، ممکن است سری فرود آید و کسی را ببینم که در زحمت است.

برداشت: آسمان می‌گوید که استخوانی را به پیش سگی بینداز، تا انسانی ناتوان را که به خاطر حسرتش فرسوده شده، تحت تأثیر قرار ندهد؛ همان‌طور که سگی که در کوچه کسی را می‌بیند، حسرت می‌خورد.

برداشت: آيا کسی می‌داند که وحشی چه چیز در دلش افتاده است که آنقدر بر دلش سنگینی می‌کند و از شدت خشمی که از رفتار کسی دارد، احساس درد می‌کند؟