شمارهٔ ۱۸۹

برداشت: خم موی تو ما را به سمت خود می‌کشد، گویی زنجیری برگردنمان انداخته و به سوی خانه‌ات می‌برد.

برداشت: ای باغ زیبا، لبخند بزن که مردم از اطراف همچون سبزه‌ها به سمت تو می‌آیند و بر کنار جوی تو حضور دارند.

برداشت: ای سبزه، تو خوشبختی که مانند لاله، هرکس برای تو احترام و زیبایی قائل است و پیاله‌ای را بر روی تو می‌گذارد.

برداشت: ای باغ پرگل، اکنون زمان آن است که شکوفا شوی، زیرا مردم را دل‌هایشان مانند غنچه، به سمت تو جذب می‌کند.