شمارهٔ ۱۸۱

برداشت: کسی که به خاطر حسادت من از پیمانی که با من بسته، محروم شده است، اگر در مجلس او مرا ببیند، به حال من اندوهگین خواهد شد.

برداشت: در جشنی شاد و سرمست، جایی که دردی حس نمی‌شود، من هنوز از آن غم به شدت آزار می‌بینم؛ جایی که مجنونی در یک سو بی‌تابی می‌کند و در سوی دیگر، کسی در اندوه و غم به سر می‌برد.

برداشت: چرا درباره‌ی درد کسی سوال می‌کنی که هیچ‌کس جز خدا نمی‌تواند حال او را درک کند، زیرا او در هنگام صحبت کردن، اشک می‌ریزد؟

برداشت: من نیز از ناراحتی و دوری از خانه‌اش نشسته‌ام و گریه می‌کنم. هر غریبه و دردمندی که در جایی دور از وطنش باشد، می‌گرید.

برداشت: برو، ای کسی که نصیحت می‌کنی، بگذار تا آن آدم بی‌صبر و سرکش کمی استراحت کند و به حال روزگارش غصه بخورد.