شمارهٔ ۱۷۹

برداشت: عشق را به من بده که من را بی‌احترام کند، زیرا گفته‌اند که عاشقی باعث از دست رفتن اعتبار و مقام انسان می‌شود.

برداشت: کوهی از سختی و درد بر دل من سنگینی می‌کند، اما من از تو انتظاری ندارم. عاشقی را برترین اصل و پایه‌اش صبر و استقامت دانسته‌اند.

برداشت: من از سر تا پا در حالته‌ای از ترس و امید هستم، چون گفته‌اند عشق نهایتا به ناامیدی و امیدواری می‌انجامد.

برداشت: من از نگاه و دل‌باختگی به غیر دوست خودم پرهیز می‌کنم، و این همان چیزی است که اهل تقوا به عنوان پرهیزکاری بیان کرده‌اند.

برداشت: دل به رضایت یار آرام گرفت و از جدایی رهایی یافت. آری، راستگوئی و حقیقت‌طلبی را رستگاری می‌نامند.

برداشت: من عاشق عشق هستم و اگر کسی مرا هدایت کند، به دست می‌آورم که آن ویژگی را کشف کنم که درباره مرگ اختیاری گفته‌اند.

برداشت: زیستن برای وحشی‌ها فرعی است و اصل، حفظ دوستی و یاری است. جان و سر هم در این باره آسان است، زیرا نگهداری از یاری و کمک به همدیگر اهمیت بیشتری دارد.