شمارهٔ ۱۷۴

برداشت: دوست دارم که نشانه‌ام در برابر تیر کمان ابرویش قرار بگیرد، تا او هم از پی تیرش بیاید و به من توجه کند.

برداشت: به او داستان غم‌های خود را نگو، چون می‌ترسم با گفتن این حرف، ناگهان در دلش سنگینی و ناراحتی بیفتد.

برداشت: هیچ‌کس از حال من نمی‌پرسد و حتی اگر کسی بپرسد، آنقدر غم و اندوه در دلم دارم که تحملش برایم سخت شده است.

برداشت: بیا ای باد، خاک من را بر سر هر کسی که از اینجا می‌گذرد بریز، تا من بتوانم دامن او را بگیرم، هر جا که او با دامن کشیدن بیاید.

برداشت: به خاطر عشق او به باغ نرفتم، بلکه به این امید رفتم که شاید روزی درخت نخل من به سوی باغ بیاید.

برداشت: تو برای رقیبان خود به قدری آشنا و نزدیک می‌نمایی که به محض این‌که نام یکی از آن‌ها را بر زبان بیاورم، بلافاصله یاد تو می‌افتم.

برداشت: نیکو بود صبحگاهی که با خود شراب می‌آورد، رفتار او چنان بود که از خون دل به جا می‌گذارد. قطعاً در جایی که مستی اینگونه غالب شود، خون‌ها ریخته خواهد شد.

برداشت: نگو وحشی چرا در شادی آن جمع غمگین می‌گردی، چون کسی که از جشن او بیرون می‌آید، نمی‌تواند شاد باشد.