شمارهٔ ۱۶۷

برداشت: دوست ما که از ما دور است خواسته‌های ما را برآورده نکرد. ما مدت‌ها به یاد او بودیم، ولی او حتی یک بار هم به یاد ما نیفتاد.

برداشت: مجلس ما هر لحظه بهشتی تازه و زیباست، با وجود اینکه هیچگاه یاد ما را حوری‌ها نداشته‌اند.

برداشت: در مسیر برقراری عدالت، صدای ما به گوش او رسید، اما آن ظالم هرگز به فریاد ما پاسخ نداد.

برداشت: دل او زندگی‌اش را کنار راه او گذرانده، اما او هرگز به دل خاکی ما نگاهی نکرد.

برداشت: اعتماد ما مانند سدی شده است که مانع ورود وحشی به این غزل می‌شود. اما این سوال پیش می‌آید که این سد را کی ساخته و چرا بر باور ما تأثیر نگذاشته است؟