شمارهٔ ۱۵۹

برداشت: سگ‌های نزدیک ما جایی برای خود ندارند، اما مردم از ما دوری نمی‌کنند.

برداشت: کجاست این رسم که دل را می‌برند و کسی نگاهش به بالاست؟

برداشت: تو هیچ رحمی نمی‌کنی، مگر اینکه نزدیکان ما وضعیت ما را به تو بگویند.

برداشت: لیلی تمام توجه و صحبت‌های کسانی را که در مهمانی هستند، فقط به موضوع عشق و یاد اسیر بیابان معطوف کرده است و قطعاً آن‌ها به چیز دیگری نمی‌پردازند.

برداشت: این نزدیک و دوری چه معنایی دارد وقتی که همه ما عاشق هستیم؟ آنها چه کاری کرده‌اند که دیگران قادر به انجام آن نیستند؟

برداشت: عشق به سادگی و در یک لحظه بوجود نمی‌آید و نمی‌توان آن را پنهان کرد. مردم نمی‌توانند به چهره‌ی یکدیگر نگاه نکنند و این نشان دهنده‌ی عمق احساسات و ارتباطات انسانی است.

برداشت: نصایح بی‌فایده‌اند، اما عشق هوشمندانه‌ای وجود دارد که نمی‌توان آن را در جایی دور و بی‌فایده رها کرد.

برداشت: عجیب است که کسانی که به شدت تشنه هستند، تنها به یک قطره آب نیاز دارند، اما آن را درخواست نمی‌کنند.

برداشت: وحشی، چه کرده‌ای که فرزندان بزرگ آن مهمانی اصلاً به تو توجهی نمی‌کنند؟