شمارهٔ ۱۵۸

برداشت: کسی که از باغ تو گل بیاورد و در آغوش گیرد، دلش شاد و خوشحال است.

برداشت: ما با لب‌هایی پاره و آسیب‌دیده، راهی بیابان شدیم و خوشا به حال ما که از منبع حیات تو بهره‌مند شدیم.

برداشت: این بیت به زیبایی وصف احساسات و زیبایی‌های طبیعت می‌پردازد. نویسنده در آن به گل‌های خوشبویی اشاره می‌کند که در چمنزار می‌رویند و اشاره‌ای به وزش بادی دارد که از سوی کسی دیگر می‌آید و حالتی از شادی و سرزندگی را به تصویر می‌کشد. این باد به گل‌ها و خوشی‌های زندگی اشاره دارد و نشان‌دهنده‌ی تأثیر زیبایی‌های طبیعی بر روح و روان انسان است.

برداشت: من بر سفره‌ای از نعمت‌های بهشت نشستم، اما همهٔ وجودم حسرت مگسی را می‌خورد که از سر سفرهٔ تو می‌آید.

برداشت: غم و اندوه خود را کنار بگذار و تنها به تماشا بایست، نه اینکه کسی که به میدان تو می‌آید، را دنبال کنی.

برداشت: هر زمانی که فتنه و مشکلی پیش می‌آید، فرمانده آن فتنه به سوی میدان کارزار تو می‌آید و با شتاب خود را به تو می‌رساند.

برداشت: عاشق بیمار به عشق، راه چاره برای کسانی که درمان دشواری دارند، می‌افتد بر دوش طبیبی که تنها برای درمان تو به سراغش می‌آید.