شمارهٔ ۱۵۲

برداشت: از این چشم که به ندیدن و بی‌توجهی عادت کرده، بپرس که آیا گناه من چقدر کم و ناچیز است، در حالی که خودم را بی‌گناه می‌دانم.

برداشت: از آن نیمه شب بترس، زیرا ممکن است غم و اندوهی که در دل داری، به یکباره بر تو حمله‌ور شود و دیگر نتوانی خود را کنترل کنی.

برداشت: ما جان خود را به خاطر تو فدای راهت کرده‌ایم، ای ظالم. تو چه کار می‌کنی؟ آیا فقط به خاطر زیبایی‌های چشمان سیاه خود ما را به معضلی گرفتار کرده‌ای؟

برداشت: تو دل مرا ربودی و آن را به حسرت سوزاندی، حالا خودت باید بدانی که چه گناهی کرده‌ای.

برداشت: هرگز نگذار که درد سر تو از فریاد و شکایت به وجود بیاید. بدان که شما، ای حاکمان، در راه خود هیچ توجهی به این عذاب‌ها ندارید و فقط به فکر خودتان هستید.

برداشت: از آن دوران یاد می‌کنم که لبخند تو مرا از آسیب نگاه زهرآگین دور نگه می‌داشت و در آغوش خود حفظ می‌کرد.

برداشت: من دیگر شکار کسی نخواهم شد. من مانند یک وحشی هستم، اما تو هم از این مکان که شکارگاه من است، دور نشو.