شمارهٔ ۱۴۸

برداشت: چندین بار لطف و محبت را از جانب تو تجربه کردم، اما با وجود این همه بی‌مهری چرا تغییر در حالت تو مشاهده می‌شود؟ چه دلیل پشت این تغییر است؟

برداشت: ما به خاطر ظلم و ستم کشته شدیم، نه به خاطر وفاداری. جان ما فدای خنجر توست و بهای خون ما چه بود؟

برداشت: بدون هیچ نشانه‌ای از شکایت، بگو ببینم، کار ناپسند ما ترک چه بوده است؟ چه خطایی در کار بوده که این چنین نادرست عمل کرده‌ایم؟

برداشت: روح تو هرگز به یاد ما نبود. پس چرا برای خدا از ظلم و ستم دوری نکردی؟

برداشت: این دل‌ها به خاطر هوس و خواسته‌های ناگهانی تو را به چنگ می‌آورند، ای درخت نیکویی! از کجا می‌آیی؟ چرا که تو زحمت می‌کشی و درخت وفا می‌رویانی.

برداشت: غرور زیبایی او به قدری است که حتی درخت نخل سر برافراشته را به زانو درمی‌آورد، اما نرمی و لطافت او در مقابل گیاهان چه معنایی دارد؟

برداشت: وحشی در این بیت به وضعیتی اشاره دارد که از محبت و وفای محبوب ناامید شده است و از خود می‌پرسد که چه خطا یا گناهی مرتکب شده که به این حال دچار شده است. او از ناتوانی و نیاز خود می‌گوید و به وفای محبوب اشاره می‌کند که او را به این وضعیت دچار کرده است. به نوعی، احساس بی‌عدالتی و یأس در او پیدا است.